Hindi lang pala makikita sa effort ang love
(I back read my blog way back 2010 at bigla ko ‘tong nakita, so yeah, I just wanna repost this.)
Mas importante pa pala dun ang pagiintindi at pagtitiwala sa’yo. Lalung lalo na kung tanggap ka nya. Kahit may mga mali ka pa sa ugali mo. Tama nga talaga yung quote na…
“Mahalin mo muna lahat ng mali sakanya, bago mo siya mahalin ng tama.”
I truly agree kasi kapag ganun, he/she truly accepts you wholeheartedly. He/she doesn’t want you to change because he/she loved you exactly the way you are, the real you. Hindi naman pwede yung pumasok ka sa isang relasyon na mahal mo nga, pero marami kang ayaw sa ugali nya. Hindi mo siya tinanggap ng buong puso mo.
Kahit sabihin nating may “care” nga para ipabago ‘yun sayo. Well, some say na…
“Hindi mo kayang baguhin ang ugali ng isang tao. Mababago lang yun kung may rason siya para baguhin yun.”
Wala palang katumbas yun sa tiyaga. I thought at first mas lamang pa yun. Well, I was wrong. Walang patutunguhan ang effort kung puro ganun at ganun lang ang pinapakita mo. Mas importante pa din yung nararamdaman ng tao. Mas maganda ng masaya ka emotionally. Hindi ‘yung puro effort lang.
Had a shoot with Barbie Forteza last March 26, 2013 @ APC. Directed by Sir J Pacena II.
First time to experience as a part of the Art Direction team.
*insert title here*
I just realized, growing old sucks bigtime. Really. The older I get, my life gets harder. But we can’t just run our problems easily. I’m very anxious what would my future be. I want to go back to my childhood days and high school days all over again. Even though my college life is happy, in the past was so much happier. The less people I know, the less knowledge I have about everything, it’ll be less worries and less problems. I am so good at being bad. We live in a big ass motherfuckin’ ironic world. If I try to fail and succeed, which have I done?
I want to at least try something remarkable, what’s the point of life if I haven’t done anything. I am ALWAYS always not good enough for everything and anyone. It disappoints me, it disappoints everyone around me. It’s hard to be a better person or maybe… the shorter version of this post is, it just sucks to be me. Right.
But anyway, there are lots of reasons to be happy about. Life doesn’t have to be perfect to be wonderful. Let’s all just be optimistic.
Happy 4th monthsary my baby boy! :)
Hanggang for lang tayo e… forever. (yak, ang korni hahahahaha)
Thank you so much for everything. Thank you for cheering me when i’m stressed with school works. I wouldn’t survive this term without you, you’re my inspiration, you will always be my cheerleader boy. I’m sorry if we fight most of the time because of me, of being a hard headed person. Even though we fight a lot and we will fight more and more in the future, I won’t give up easily.
I want to spend more days and nights with you. I don’t want anything else but you. God knows we’re worth it. :)
I love you so sooo much! :*
(Maarteng post. Pagbigyan, monthsary naman e)
Gratuitous picture of your eyebags Wednesday.
Tapos na ang finals, sa wakas. Pwede na akong matulog. :> Sarap sa pakiramdam.
Namiss ko bahay ko, dahil for almost 2 weeks uuwi lang ako para kumain, maligo at magpahinga saglit. Pero mas namiss ko kama ko. Loveyou
Ang galing rin pala ‘no, hindi pantay pantay ang love na nabibigay mo sa mga taong nakarelasyon mo at iba iba din ang paraan mo kung pano mo ipakita ang love mo para sakanila. May effortless, may sakto lang at yung endless na effort. Hindi mo din pala maiiwasan yung iba iba ang pagpapakita mo ng pagmamahal sa tao kung paano nila ipakita ang pagmamahal nila sa’yo o di kaya dahil kung sino sila, kung ano ang personalidad nila. Nainlove ka sa pagkatao niya hindi dahil lang sa pagmamahal na ipinakita niya sa’yo. ‘Yun ang isa sa pinakamasarap na maramdaman dahil hindi ka lang dumepende. Pero may mga tao sa isang relasyon naman na di mo ganon kamahal, saktong mahal mo lang at unconditional love, ‘yung tipong dadating ka na sa punto na masyado ka nang attached or more like nagiging clingy ka na sakaniya. Gusto mo lagi mo siyang kausap, kayakap, kasama, etc…
Binase ko ‘to sa mga nakikita ko at na-experience ko. Dahil sa ngayon e, parang medyo nagiba ako kung ikukumpara sa dati. Nagimprove, I say. Hindi kasi ako ‘yung girlfriend material. Hindi ako sobrang malambing na tao. Hindi ako affectionate. I show less concern how usually girls shows concern. Kumbaga, parang lalaki (?) kung umasta sa isang relasyon, ewan ko, hindi ko alam. May mga rason naman ako kung bakit ako ganito, nakakatamad mag-explain kung bakit at syempre, at some point, ganito na talaga ang personality ko.
Matagal ko nang naiisip ‘to, ngayon ko lang naisipan magblog post dahil ngayon lang ako sinipag.
Social Climber
Inis ka ba sa mga mahilig mag-tweet, mag-check sa foursquare at mag post sa Instagram dahil sa social climber sila, nasa trip lang talaga nila o hindi mo sila kayang sabayan?
Isama na din natin ang milk tea, naglaganap na yan ngayon dito sa Pinas. Di porket uso yan, bibili at bibili ka na din kahit hindi mo talaga gusto. Gusto mo na ding manigarilyo at maginom, para mag mukha kang badass at maging “in” ka sa crowd. May nakasabit na DSLR sa leeg mo pero hindi naman alam kung paano gamitin. Magiging fashionista ka na rin kasi ang dami dami na niyan ngayon sa Pilipinas, kahit wala ka nang makain ipambibili mo lang ng damit. Nagpapakahirap kang mag-english kahit bihasanag bihasa ka naman sa pagtatagalog. Naiintindihan ko ‘yung part na gusto nila makilala, sumikat, makipagsabayan at takot ma-out of place, kung bakit nila nagagawa ang pagiging social climber. Ang hindi ko lang maintindihan, bakit pa nila ipipilit kung hindi naman talaga nila kaya? Yung dadating sa punto na trying hard na ang itsura nila. Bakit di sila magpakatotoo sa sarili nila, try nila, mas masaya. Mas masarap sa pakiramdam ang pagiging totoo sa sarili, pinapakita mo kung sino ka talaga. Dito mo kasi malalaman kung sino talaga ang gustong makasama ka at kung sino ang totoo mong tropa. Kesa sa naghihirap ka para lang makipagsabayan sakanila at makasama sa tropahan nila.
Tingin ko, ang advantage ng pagiging social climber eh ang pagiging flexible. Gumagawa ka ng paraan para lang makasabay ka sa mga kabarkada mo. Marunong kang makipag-mingle sa circle of friends mo at dito na din siguro lalabas ang pagiging sociable mo. Malawak din ang utak, kasi kung ano anong kwentong nagagawa para lang magmukhang mayaman. Hindi ako hater, may mga oras lang talaga na naiinis ako kasi yung iba sobrang OA na. Hindi na nakakatuwa tignan.
Ang tunay na mayaman nagtitipid. Ang feeling mayaman gumagastos mag mukha lang mayaman.
(Source: micahpalanca)
I didn’t know that my name can be use as an adjective or verb. That’s so micah!
Celebrated KP’s birthday last Saturday at Greenbelt with blockmates and friends, plus final’s week is over. So yes, double celebration! Not contended with my grades though, got an R again. Sucks.
